Wikipedia od środka by maikking

Temat: Mateusz Piskorski - Niech żyje śmierć!
" />
">W filozofii rosyjskiej jednostka indywidualna jest określana mianem "momentu", a jednostka prawidłowa to taka, która jest nierozerwalnie związana z kolektywem, jakąkolwiek grupą społeczną. Taką jednostke nazywa sie bodajże "harmonijną" czy raczej
"symfoniczną", nie ma mnie, jesteśmy my itd. Cała cywilizacja zachodnia katolicko-protestancka jest nastawiona na "ja", ja sam odpowiadam przed bogiem. Nic dziwnego, że czekał ją renesans, humanizm i w konsekwencji oświecenie. Wydaje sie jakby zachód miał jakąś wrodzoną wadę genetyczną, która polegała nieustannie na umocnieniu, ugruntowaniu właśnie tego "ja", wadę która postępowała i teraz przejawia się w widocznej propagandzie "samorealizacji", egoizmu, przybiera najbardziej wynaturzone formy.


Nie zgodziłbym się, że cywilizacja katolicko-protestancka (czy jak kto woli łacińska) jest tak jednostronna. W zasadzie od zarania Europy zawsze istniał pewien dualizm, w którym ścierały się dwie strony: lewa i prawa (przy czym te określenia zastosowałem umownie). Ateny i Sparta, Arystoteles i Platon, republikanizm i absolutyzm, humaniści i jezuici, protestantyzm i kontrreformacja, kantyzm i heglizm, liberalizm i autorytaryzm, demokratyzm i faszyzm itd. (oczywiście rzucam hasłami dla uproszczenia mojego toku rozumowania).
Obecnie panuje nad Europą strona "lewa", co nie znaczy, że w myśli europejskiej nie ma już pierwiastków wspólnotowych (że wymienię chociażby komunitaryzm w wersji A. MacIntyre'a). Moim zdaniem w stronie "prawej" dominuje pierwiastek eurazjatycki nawet jeżeli przedstawiciele tej strony w danej epoce by temu zaprzeczali, bądź owa strona wydawałaby się nam łacińska do szpiku kości. Stąd więcej eurazjatyzmu jest w katolicyzmie (choć obecnie niestety dominuje tomizm i personalizm to zawsze w katolicyzmie była silna opozycja augustiańska i komunitarystyczna) niż w protestantyzmie, który z samej zasady jest indywidualistyczny. Eurazjatyzm jest nawet wśród tych, którzy go zwalczają (np. środowisko Frondy, KZM i resztki konserwatystów, Radio Maryja) bo w istocie rzeczy i oni dążą do absolutyzmu etycznego i autorytaryzmu, tyle, że być może jeszcze nie pojęli, że nie da się go już osiągnąć własnymi siłami i że świat nie dzieli się już na łaciński Zachód i bizantyjski Wschód tylko na Atlantyzm i Eurazjatyzm.
Źródło: forum-eurazja.yoyo.pl/viewtopic.php?t=49



Temat: Systemy filozoficzne
" />Epikureizm
Epikureizm – kierunek filozoficzny zapoczątkowany w starożytności przez Epikura, kontynuowany także w czasach nowożytnych. Podobnie jak większość kierunków filozoficznych hellenizmu dla epikurejczyków najważniejszą dziedziną filozofii była etyka – uważali oni, że podstawowym zagadnieniem filozoficznym jest szczęście, które upatrywali w przyjemności.

Epikureizm, będący początkowo tylko szkołą filozoficzną, przekształcił się z biegiem czasu w dość elitarną, ezoteryczną sektę, która już w czasach rzymskich przyjmowała w swoje szeregi jedynie wybranych, zdrowych młodzieńców z zamożnych rodzin.

Epikureizm jako szkoła filozoficzna konkurował stale ze stoicyzmem, od którego pod koniec klasycznej epoki rzymskiej okazał się mniej popularny. W czasach rozwoju chrześcijaństwa publicznie wyklęto epikureizm i samego Epikura, a jego dzieła systematycznie niszczono, jako siejące zgorszenie moralne i ateizm.

Głównymi przedstawicielami epikureizmu byli uczniowie i zwolennicy Epikura: Filodemos z Gadary, Zenon z Sydonu, Metrodor z Lampsakos, Hermachos z Mityleny i Lukrecjusz.

W średniowieczu i w okresie renesansu epikureizm potępiano, dopatrując się w nim immoralizmu (choć niektórzy filozofowie, jak np. Abelard, byli już wówczas świadomi, że epikureizm nie jest skrajnym hedonizmem). Zainteresowanie epikureizmem wznowił na początku XVII wieku Pierre Gassendi. Koncepcje epikurejskie z dziedziny teorii poznania wywarły duży wpływ na empiryzm Johna Locke'a i nowożytne teorie atomistyczne. Do filozofów nowożytnych, którzy niezwykle wysoko cenili Epikura, należeli Karol Marks i Fryderyk Nietzsche. Marks poświęcił swoją rozprawę doktorską filozofii przyrody Demokryta i Epikura, natomiast Nietzsche dostrzegał w epikurejskim hedonizmie rys heroiczny.

Epikureizm jest jedną z dwóch najważniejszych antycznych filozofii życia. Dla tego sposobu filozofowania kluczowym pytaniem było: jak osiągnąć szczęście w życiu doczesnym. Były to więc przede wszystkimi systemy etyczne. Wszelkie inne rozważania filozoficzne z zakresu czy to teorii poznania, czy metafizyki, miały tu znaczenie drugorzędne i służyły wyłącznie do uzasadniania swoich poglądów w sprawie kluczowego pytania – jak żyć, żeby być szczęśliwym.

Mimo takich założeń pierwotnych epikureizmu, jego koncepcje metafizyczne, zwłaszcza w teorii poznania, miały później znaczny wpływ na filozofów niemal do czasów współczesnych.

Najbardziej oryginalne było jednak pojęcie śmierci przez Epikura. Twierdził, że nie należy bać się śmierci, bo, jak sam powiedział "dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas".
Źródło: grmg.pl/forum/viewtopic.php?t=6046


Temat: Mannaz
" />


Jest to runa związana z człowieczeństwem i humanizmem. W tłumaczeniu ze staroskandynawskiego oznacza człowiek.
W swoim rycie symbolizuje człowieka pogodzonego ze sobą , który ma przyjaciela w sobie samym.

Najtrafniejszą analogią do tego znaku jest znane motto renesansu :
“Człowiekiem jestem i nic co ludzkie nie jest mi obce”

Tak jak przedstawiciele renesansu, tak i ta runa skupia swoją energetyką na jednostce ludzkiej.

Na jej pragnieniach, marzeniach, dążeniach, sposobie myślenia i postrzegania. Postrzegania siebie i innych.

Odwołuje się do tolerancji. Popatrz przyjacielu, człowiek nie jest ani czarny, ani biały. Jest uwarunkowany przez swoją religię, sposób wychowania i przeżyte doświadczenia. Człowiek jest szary w swoim istnieniu.

Rozumienie jego słabości, ekscentryczności, wielkości i małości zarazem prowadzi do połączenia dobra i zła, miłości i nienawiści, strachu i bezpieczeństwa, głodu i sytości.

Runa ta zwraca uwagę na nas samych, krzyczy:

â€ŚĂ˘Â€ÂJeżeli chcesz zrozumieć siebie, popatrz na innych, wsłuchaj się w siebie by otworzyć oczy na ludzi”.

Mannaz to również zrozumienie aspektów żeńskich i męskich w Tobie samym. Muszą one być w równowadze, nie spychane i nie zwalczane jedna przez drugą.

Kobieto, odkryj w sobie cząstkę mężczyzny, ale nie pozwól, by te cechy cię zdominowały.
Mężczyzno, odkryj w sobie kobietę, ale pilnuj jednak, byś nie zniewieściał - zwraca uwagę ten znak.

Dzięki temu bardziej zrozumiecie siebie, bardziej będziecie na siebie otwarci. Dzięki temu bardziej harmonijnie współdziałać będziecie w rytmie Ehwaz ze zrozumieniem Sowilo i Barkana, by móc wkroczyć na wspólną drogę Laguz.

Chcesz dowiedzieć się dlaczego naprawdę ktoś Cię irytuje i denerwuje, wezwij energetykę Mannaz.

Będzie Ci łatwiej oceniać swoje kroki i postępowanie innych.

Znak ten będzie przyciągał do Ciebie ludzi otwartych, tolerancyjnych, lecz nie pozbawionych swoich małych wad, które to powinieneś zrozumieć. Spotkania te mają pomóc Ci w lepszym poznaniu Twego ego. Mannaz będzie pomocna w wyszukiwaniu wśród ludzi prawdziwych przyjaciół, którzy będą rozumieli jej przesłanie.

Będzie ona wsparciem dla wszystkich humanistów, literatów, poetów, myślicieli i filozofów.
Swoją dobroczynna opieką otaczać będzie tych, którzy mają problemy ze swoimi stanami depresyjnymi i lękowymi oraz tych, którzy potrzebują odnaleźć wiarę w bliźniego.



Oto Runa Mannaz.

źródło: http://hagal.pl/
Źródło: taniekserowanie.home.pl/forumezo/viewtopic.php?t=131


Temat: Aleksander
"Dla wielu osób niechętnych homoseksualistom z pewnością trudnym do zaakceptowania jest fakt, iż ludzkość wiele swych największych osiągnięć zawdzięcza osobom "kochającym inaczej". być może prawdą jest to co napisał Edmund White: Nasza bezdzietność, nasza minimalna odpowiedzialność, to, że nasze związki nie są konsekrowane, a nawet samo nasze wycofywanie się do gett homoseksualistów w poszukiwaniu ochrony i wolności (..) sprzyjają wykształcaniu się stylu, pozwalającego nam eksplorować - nawet wbrew naszym świadomym intencjom - rzeczy, które pewnego dnia okażą się użyteczne dla heteroseksualnej większości."

Inni znani "kochający inaczej"
Izaak Newton (1643-1727) - angielski fizyk, astronom i matematyk.

Edmond Halley (1656-1742) - brytyjski astronom i współpracownik Newtona.

Robert Boyle (1627-91), - angielski chemik, fizyk i filozof oraz współtwórca nowoczesnej chemii.

Twórcami techniki komputerowej, jak Alan Mathison Turing (1912-54) - matematyk brytyjski, twórca teoretycznego modelu tzw. maszyny Turinga.

Ekonomii, jak John Maynard Keynes (1883-1946) - ekonomista angielski, wybitny teoretyk makroekonomii.

Artystami, jak:

Leonardo da Vinci (1452-1519) - włoski malarz i teoretyk sztuki, rzeźbiarz, architekt, uczony i myśliciel epoki renesansu; jeden z najwszechstronniejszych i najgenialniejszych artystów wszechczasów.

Michał Anioł, właść. Michelangelo Buonarroti (1475-1564) - włoski rzeźbiarz, malarz, architekt i poeta; jeden z najznakomitszych artystów epoki renesansu. O swym usposobieniu pisał następująco: "Spośród wszystkich ludzi, którzy kiedykolwiek się urodzili, to ja jestem najbardziej skłonny do miłości. Ilekroć ujrzę kogoś, kto odznacza się jakimś talentem czy sprawnością umysłu, kto może zrobić lub powiedzieć coś w sposób bardziej odpowiedni niż wszyscy inni na świecie, muszę się w nim zakochać i oddaję się mu całkowicie, tak iż przestaję należeć do siebie, lecz bez reszty należę do niego"

Sandro Botticelli, właść. Alessandro di Mariano Filipepi (1445-1510) - włoski malarz renesansowy.

Caravaggio, właść. Michelangelo Merisi da Caravaggio (1573-1610) - włoski malarz; jeden z najwybitniejszych twórców wczesnego baroku.

Francis Bacon (1910-92) - najwybitniejszy brytyjski malarz II poł. XX wieku.

Filozofami, jak Ludwik Wittgenstein (1889-1951) - filozof austriacki, którego koncepcje oddziałały w znacznym stopniu na kształtowanie się logicznego empiryzmu i filozofii analitycznej. Pomijając Greków.

Kompozytorami, jak:

Franz Schubert (1797-1828) - kompozytor austriacki, jeden z głównych przedstawicieli romantyzmu w muzyce.

Piotr Czajkowski (1840-93) - kompozytor rosyjski.

Pisarzami, jak:

Hans Christian Andersen (1805-75) - pisarz duński, który sławę zdobył jako autor baśni dla dzieci

Robert Louis Stevenson (1850-94) - szkocko-angielski pisarz, z zawodu prawnik, autor przygodowych, pełnych fantazji książek dla chłopców, jak np. Wyspa skarbów.

Oscar Wilde (1854-1900) - pisarz angielski, modernista, zwolennik skrajnego estetyzmu, mistrz paradoksu, autor powieści (Portret Doriana Graya) i dramatów. Za homoseksualizm został w roku 1895 skazany na dwa lata ciężkich robót, które go całkowicie zniszczyły i wkrótce po odsiedzeniu wyroku umarł we Francji jako człowiek całkowicie załamany. [_6_]

Marcel Proust (1871-1922) - pisarz francuski, którego powieści stanowią przełom w historii powieści XX w.

Jean Cocteau (1889-1963) - francuski poeta, pisarz, twórca filmów i sztuk teatralnych, nazywany "bogiem nowego renesansu".

Jarosław Iwaszkiewicz (1894-1980) - pisarz, współtwórca Skamandra, związany z nurtem neoklasycyzmu. Autor m.in. głośnej Matki Joanny od Aniołów (1946; ekranizacja 1961, reż. J. Kawalerowicz).
Źródło: csto.pl/viewtopic.php?t=439